Lo cèl de Rodés es gris, nivolós e lo vent es doç. Lo lop corrís dins lo bòsc e vei de liuces. Entend un bruch. Tot d’un còp, un conilhon e dos òmes sorgiguèron del bòsc. Lo primièr òme es munit de son fusilh e lo segond dormís prèp del riu. I podèm veire de peisses. Dins lo meteis bòsc, un dròlle solet escriu un libre suls tres tessonets. Es risolièr ! Lo lop se getèt sul pichonet. Pèire corroçós quitèt lo bòsc per veire Loís e discutir un momenton. Puèi, Loís, el, se desrevelhèt susprés denon veire lo dròlle e corriguèt d’en pertot. Sortiguèt del bòsc e seguiguèt lo conilh que corriguèt lèu lèu. D’un còp, un bruch venguèt del fons del bòsc. Lo conilh s’immobilizèt. Pèire e Loís levèron los uèlhs e vegèron un còrb, tot tremolós, pel sòl. Pèire cerquèt lo nis e lo trobèt jos un vièlh ròc. Dins lo nis, tres pichons còrbs demorèron muts e freges. L’òmeprenguèt lo nis e lo tornèt sus un pin segur. Pèire foguèt content. Puèi, lo conilh tornèt près d’el. Los dos èssers viusseguiguèron lo riu, sens bruch. Lo solelh se perdèt jols pins, e lo bòsc venguèt negre. Lo ser, lo riu brilhèt jol cèl. Enfin, lo conilh se metèt prèp del còrb, e los dos corriguèron dins lo pòble, ont un bon festin los esperèt.
Ara, es a tu de soscar !
Célia Garric amb l’ajuda de Maria-Pèire Cransac