Fasiá setmanas que las Pèls rojas se revoltavan. D’annadas de reivendicacions, de demanda d’autonomia foguèron ausidas mas pas presas en compte. Per la populacion roja, ara, èra tròp ! Lo mond se recampèt un còp de mai. I aviá de musica, de cants, de danças, de gents emplumats, d’enfarinats, de flors de parts e d’autras. La fèsta s’invitèt a l’eveniment. De tambors, tambornets, de flaütas, d’òmes e de femnas de tot atge, de pèls rojas coma de milgranas. Tot se debanèt plan, lo mond èran dins la jòia. Semblava un carnaval. De masquetas de totas las fòrmas e de totas las colors. La ciutat aviá de vam.
Mas las causas se passèron pas coma previst. D’òmes amb la pèl blava, de cascos e de vestits negres enrodèron los manifestants. Lor preséncia comencèt a far montar en pression la populacion festejaira. La violéncia montèt d’una òsca. D’un còp tot petèt. Los soldats blaus menats per de caps blancs ensagèron de redusir lo nombre de roges qu’èran defòra. Los Blaus se roncèron suls porpres emmasquejats qu’ensagèron de rebecar. Mas un fum d’un blanc sorn bloquèt la visibilitat e degun sap vertadièrament pas çò que se debanèt.
S’ausissiá cridar, d’explosions, de plors e de bruches de passes bèls…
La nuèit tombèt. Lo fum s’escafèt. E aquí se vesiá lo chaple. ne demorèt pas un, de Pèl roja. Sonque de Blaus, de Caps blancs e de sang violeta que veniá dels dos costats de la batèsta. Dins qualques luòcs aluenhats se vesián qualques rescapats, amagats dins de cantons que cercavan una sortida.
Tornaràn benlèu las Pèls rojas ?
Diego amb l’ajuda de la còla.