I a quicòm d’estranh dins la polifonia.
Quicòm que comença quasi simplament.
Una votz,
puèi una segonda,
una tresena.
E subte…
Sabèm pas pus tròp ont s’arrèsta l’una
e ont comença l’autra.
En Occitània, aquelas voses contan una istòria.
Una istòria de vilatges, de fèstas, de seradas,
de lenga partejada amb lo temps.
E puèi una istòria de resisténcia.
Quand la lenga occitana foguèt reducha al silenci,
Calguèt trapar de luòcs ont podiá contunhar de viure.
Alara, la parlavan.
L’escrivián.
E subretot…
la cantavan.
Dempuèi, lo cant occitan pòrta tanben las luchas,
la libertat,
la memòria,
l’amor d’una tèrra e d’una lenga.
La Mal Cofada, Barrut, Cocanha,
e tant d’autres contunhan uèi de far ressonar aquelas voses.
Mas la polifonia,
es pas sonque una istòria de musica.
Es una istòria nòstra.
Perque aquí,
i a pas besonh d’aver la votz mai polida.
Venèm amb nòstra votz,
amb nòstras esitacions,
amb nòstras fòrças.
E puèi cantam.
E quicòm se passa.
Nòstras voses se cèrcan,
se respondon,
se mesclan,
se superpausan.
E d’un còp,
sèm mai nombroses que çò que sèm.
Mai fòrts,
mai bèls,
mai grands.
Cantam pas pus cadun de son costat.
Fasèm còr.
E quand aquel còr canta la libertat,
la resisténcia,
l’amor,
la lenga que volèm far viure…
Alara, ven dificil de demorar simplament espectator.
Tot lo mond canta.
A Calandreta,
a Aprene,
dins las escòlas,
al Congrès,
a l’entorn d’una taula, de còps,
amb qualques regents sonque…
Qualqu’un comença a cantar,
e los autres seguisson
e aquela fòrça nos amassa.
Alara, pendent qualques instants,
nòstras voses venon una sola votz.
E benlèu qu’es aquò,
la magia de la polifonia.
Comprene que, sol,
podèm cantar una melodia…
mas qu’amassa,
podèm far ressonar tot un mond.
Lorena Dor e la còla Aprene 1
