A la debuta, èrem de personas diferentas. D’atges, vejaires, valors, regions, interèsses, alimentacion diferents, diferentas cap a la lenga, a l’ensenhament, a la pedagogia, e mai a l’experiéncia de la vida. Aital a parlat lo mai jove de la còla aquel ser del tresen jorn :
« Sèm totes diferents, mas sèm amassa ». E òc, sèm aquí, dins aqueste temps e aqueste espaci, n’i aurà pas pus d’autres, ni d’aqueste temps o espaci, ni de nosautres, coma còla e cada un.a a despart. Las causas de nòstra venguda son encara trebolas, coma de flors del mes de març, e benlèu la rason a res a veire amb las rasons nòstras, pasmens i a aquel ligam que ja nos amassa. Volriái far « pausa » e prene una fotografia mentala, emocionala, de nosautres ara. Per veire lo camin passejat e a passejar, se cal arrestar e agachar. E de camin, n’i aurà ; aquí perque caminar es saique lo vèrbe lo mai important, lo mai aprofechat a Calandreta. Lèu, anarem als cent quatre cantons d’Occitania bèla, de Provença a Lemosin, per se tornar acampar e nos enanarem un còp de mai. Alavetz, qué demorarà ? D’aqueste temps, d’aquelas personas, dins dètz meses, un an, cinc. Quina soplesa pel mòtle Calandreta ? Benlèu portarem totes la crotz occitana al còl a la fin de l’annada (levat que d’unes l’an ja)… Mal me pren de voler d’ara endavant clavar, fin finala la primièra setmana d’Aprene 1, una annada a pena començada, una annada tant importanta, çaquelà me pòdi pas empachar d’agachar al futur o simplament d’èsser curiosa : a la fin, serem un pauc mens diferents, o mai parièrs ?
Leà Croiset e la còla Aprene-1
Laisser un commentaire